Bütün gün dışarıda olup akşam eve döndüğümüzde kimseyle konuşmak istemediğimiz zamanlar olur. Sevdiğimiz bir müziği açmak, yarım kalan dizimize dönmek ya da telefonda öylesine gezinmek… Bazen günün en güzel saatleri, kimseye ayırmak zorunda olmadığımız saatlerdir.

Sofra kurulmuş, yemekler masaya gelmiş, kadehler dolmuş. Bir yandan yemeğimizi yerken birisi bir hikâye anlatıyor, bir başkası mutfaktan yeni bir şişe getiriyor. Konuşmalar bazen ciddileşiyor, bazen herkes aynı anda gülmeye başlıyor. Belli ki bu masadan kolay kolay kalkılmayacak. Zaten böyle akşamların ne zaman biteceğini önceden bilmek istemiyoruz.

Davet edildiğimiz bir yere giderken yanımızda bir şeyler götürmeyi severiz. Bazen güzel bir şişe şarap, bazen çiçek, bazen ev sahibinin seveceğini düşündüğümüz küçük bir şey. Götürdüğümüz şeyin büyüklüğünden çok, o insanı düşünmüş olmak hoşumuza gider. Bir de kapıda karşılaştığımız o ilk gülümseme.

Bazen hiç aramadığımız bir şeye rastlarız ve aklımıza hemen birisi gelir. Tam onun seveceği şeydir. Evinde nereye koyacağını, belki de paketini açarken ne söyleyeceğini gözümüzde canlandırırız. Ortada bir kutlama ya da özel gün olmasa da biz bunu kime hediye edeceğimizi çoktan biliyoruz.